τι τριάντα, τι σαράντα, τι ογδόντα

Όταν σκεφτόμαστε τα γεράματα – τα δικά μας γεράματα – που αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσουμε μια μέρα, νιώθουμε αγωνία. Πώς θα είναι τότε η ζωή μας; Θα αξίζει να τη ζούμε; Και μας απασχολεί το γεγονός ότι θα μας λείπουν κάποιες βιταμίνες, κάποια ιχνοστοιχεία, που θα πρέπει να τα αναπληρώνουμε κι αρχίζουμε από τώρα τα χαπάκια. Κι ακούμε ότι κάποιος γέροντας πάνω από 90 ετών είναι γερός και αποδίδει την μακροζωία του στο ποτηράκι το κρασί που πίνει σε κάθε του γεύμα. Κι αρχίζουμε κι εμείς το κρασάκι. Και δεν ΄χουμε καταλάβει ότι δεν είναι το ίδιο το κρασί που χάρισε στον παππού τη μακροζωία, αλλά η διάθεσή του να το πιει και να το χαρεί, να κάνει κάτι που δίνει στη ζωή του χαρά.

Να ζούμε το εδώ και τώρα, να έχουμε συνείδηση του περιβάλλοντος, να αναπνέουμε το άρωμα των λουλουδιών, να ακούμε το γέλιο των παιδιών, το τραγούδι των πουλιών, να νιώθουμε το αεράκι της άνοιξης ή του φθινοπώρου στο πρόσωπό μας, αυτά είναι τα πολύτιμα κλειδιά της μακροζωίας.

Πότε για τελευταία φορά ρεμβάσαμε το ηλιοβασίλεμα; Πότε είδαμε την ανατολή του ήλιου; Πότε παίξαμε με τα παιδιά ή με τα εγγόνια μας;

Να ορισμένες ερωτήσεις που θα έπρεπε να σκεφτούμε. Κι ακόμα ας μη φοβηθούμε ότι θα θεωρηθεί τρελό αν δώσουμε στον εαυτό μας το χρόνο κάθε μέρα να ονειρεύεται σαν παιδί. Ναι, σαν ξένοιαστο παιδί. Κι ας είναι το όνειρά μας απίθανα.

Απαραίτητο είναι να γίνουμε εμείς η προτεραιότητα στη δική μας ζωή. Να βρίσκουμε το χρόνο να μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας και να κάνουμε πράγματα που είναι η ώρα τους να πεταχτούν, ακόμη κι αν τα έχουμε αγαπήσει. Μόνο έτσι μπορούμε να δώσουμε τη σωστή θέση στους αντικειμενικούς μας σκοπούς – αυτά που θέλουμε πιο πολύ από την ζωή.

Ας καλοπιάνουμε τον εαυτό μας. Ας του ετοιμάζουμε φαγητά που του αρέσουν, αλλά του κάνουν και καλό στην υγεία. Ας κάνουμε το μπάνιο μας μια πηγή απόλαυσης, με ωραία φυσικά σφουγγάρια και αρωματικά σαπούνια. Ας ντυνόμαστε άνετα, αλλά πάντοτε καλόγουστα και χαρούμενα. Ας πηγαίνουμε περιπάτους σε ευχάριστες περιοχές, σε κάποιο κήπο, κάποιο άλσος, κάποιο δρόμο με ωραία μαγαζιά. Να πιούμε έναν καφέ με φίλους, να πάμε στο θέατρο, στον κινηματογράφο.

Κι όταν μένουμε μόνοι, ας αρχίσουμε να γράφουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας γι'αυτά που κάνουμε, γι'αυτούς που βλέπουμε, γι'αυτό που είμαστε. Με αυτόν τον τρόπο συνειδητοποιούμε πως μπορούμε να αλλάξουμε και να προσφέρουμε στον εαυτό μας και τους άλλους το καλύτερο που έχουμε.

Στόχος μας δεν είναι – δεν πρέπει να είναι – να παλεύουμε ενάντια στις φυσικές εξελίξεις που φέρνει ο χρόνος. Όμως, δε χρειάζεται να τις επιταχύνουμε με μια ζωή που δεν μας πάει σε όλους τους τομείς – στη δουλειά, στις σχέσεις με τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας, στην ανάπαυση, στην ψυχαγωγία.

Ας μην περιμένουμε, λοιπόν. Ας αφήσουμε τη διαίσθηση μας να ευαισθητοποιηθεί, τη σκέψη και το συναίσθημά μας να εκφραστούν ελεύθερα. Ας αφήσουμε το σώμα μας να μιλήσει και να ξέρει ότι θα το ακούσουμε. Και, πάνω από όλα, ας αφήσουμε την έμφυτη ευφυία μας να μας συμβουλέψει πώς θα έχουμε τώρα την καλύτερη ζωή κι αύριο καλά γεράματα.