ψυχοδιανοητικό επίπεδο
ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΕΣ
Τα δύο βασικά εργαλεία της μεθόδου μας, την Ιδιωτική Λογική και τον Υπαρξιακό Φόβο, τα διερευνούμε σε ατομικές συνεδρίες και συνιστούν προϋπόθεση, για να παρακολουθήσει κάποιος τα Εργαστήρια που προτείνονται κάθε χρονιά.
Τι είναι η Ιδιωτική Λογική και ο Υπαρξιακός Φόβος;
Τα φαντάσματα που μας κληροδοτεί ο πολιτισμός μας, κατοικούν στη μνήμη και τη σκέψη μας στο ψυχοδιανοητικό μας επίπεδο και δημιουργούνται έως τα πέντε ή το αργότερο τα επτά μας χρόνια, τότε που ακόμη ο άνθρωπος λειτουργεί με τη διαίσθηση. Σε αυτά τα προ-λογικά μας χρόνια δημιουργείται σύμφωνα με την αντλεριανή ψυχολογία, στην οποία βασιζόμαστε για τη διερεύνηση του ψυχοδιανοητικού επίπεδου, η Ιδιωτική μας Λογική, δηλαδή η προσωπική μας λογική που δεν έχει καμία σχέση με την κοινή λογική. Ανάλογα με τις σχέσεις που επικρατούν στην οικογένεια του κάθε παιδιού, η Ιδιωτική του Λογική που αναπτύσσεται είναι λιγότερο ή περισσότερο δυσλειτουργική και περιοριστική, αφού έχουμε την εικόνα ότι τα πράγματα γίνονται μόνο με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Όλη αυτή η λειτουργία είναι υποσυνείδητη. Γι' αυτό, όταν σαν ενήλικες επιχειρούμε τη συνειδητοποίηση και την υπέρβασή της, άλλοι χρειαζόμαστε λιγότερο κι άλλοι περισσότερο χρόνο, για να το πετύχουμε.
Και οπωσδήποτε για τη διερεύνηση αυτή χρειαζόμαστε τη συνεργασία ψυχοθεραπευτή.
Υπαρξιακός είναι ο φόβος που, όταν ενεργοποιηθεί, χτυπά τη ρίζα της ύπαρξής μας και νεκρώνει το συναίσθημά μας. Μας είναι γνώριμος ο φόβος αυτός. Όλοι κάποτε τον νιώθουμε και συνήθως λέμε: «Κάτι πέθανε μέσα μου» ή κάτι ανάλογο. Στον καθένα μας ο φόβος αυτός ενεργοποιείται από διαφορετικά αίτια, μέσα σε διαφορετικές συνθήκες. Κι έχει καθένας μας διαφορετικές αντιδράσεις. Άλλος πανικοβάλλεται, άλλος ακινητοποιείται, άλλος ξεσπά σε κλάματα κ.τ.λ.
Κοινό χαρακτηριστικό του είναι ότι για όλους μας, ώσπου να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή του και τις συνθήκες μέσα στις οποίες εμφανίζεται κι ακόμα, ώσπου να καταλάβουμε το μηχανισμό που τον δημιούργησε και την τεχνική που μας επιτρέπει να πετύχουμε την υπέρβασή του, ο φόβος αυτός είναι ό,τι πιο οδυνηρό μπορούμε να νιώσουμε. Κάποτε η οδύνη κι η πεποίθηση ότι είναι πέρα από τις δυνάμεις μας, μας κάνει να επιθυμούμε – και κάποτε να πετυχαίνουμε, ασυνείδητα πάντα – ακόμα και το φυσικό μας θάνατο.
Όπου υπάρχει ανάγκη προχωρούμε και στη διάγνωση της Ερωτικής Ταυτότητας και της Επαγγελματικής Ταυτότητας.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΖΩΗΣ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ
(με βιώματα και role playing)
Η οικογένεια… Είναι η άσκηση για να ετοιμαστούμε για κάτι άλλο… Είναι το εργαστήριο του σύγχρονου ανθρώπου που κάνει την αυτοεκπαίδευσή του… δοκιμάζει, εκτιμάει και πραγματοποιεί… την ίδια του τη ζωή, το ίδιο του το μέλλον… Η αυτοεκπαίδευση είναι το χάρισμα που έδωσε ο Δημιουργός μόνο στον άνθρωπο. Έβαλε το θείο μέσα στο ανθρώπινο. Όμως ο άνθρωπος δοκιμάζει δρόμους κι έξω από την οικογένεια. Στην κοινωνία, στη φιλία, στην εργασία, στον έρωτα… Είναι και αυτά εργαστήρια για τον άνθρωπο… αλλά το κόστος είναι πολύ μεγάλο. Όταν φτάνει σε αυτούς τους χώρους ο άνθρωπος, πρέπει να έχει συμπληρώσει την αυτοεκπαίδευσή του στην οικογένεια… γιατί οι δοκιμές στους άλλους χώρους σημαίνουν πολέμους στην κοινωνία, οικονομικές καταστροφές στην εργασία, απογοήτευση και ψυχική κατάπτωση στη φιλία και στον έρωτα… Ξοδεύουμε τη ζωτική ενέργεια, τις δυνάμεις της φύσης, άδικα… Η οικογένεια είναι το μεγάλο εργαστήριο που ετοιμάζει τον άνθρωπο του μέλλοντος… (που είναι) αντάξιος του Θεού… του Δημιουργού του. Είναι κατ’ εικόνα και θα γίνει καθ’ ομοίωση.
Κώστας Φωτεινός «Ο Οδυσσέας δεν ταξίδεψε ποτέ»
Δ’ Ραψωδία, Κεφ. 5
Σε κάθε εβδομαδιαία συνάντηση, όποιο από τα μέλη επιθυμεί, παρουσιάζει ένα θέμα που το απασχολεί και αναζητά λύση. Ο ίδιος – ή τα άλλα μέλη – ζητά από όποιους του ταιριάζουν να παίξουν τους ρόλους των ανθρώπων που εμπλέκονται στη δυσκολία που του έχει προκύψει στη ζωή του, καθώς και κάποιον που θα παίξει τον ίδιο αν χρειαστεί, για να μπορέσει το ενδιαφερόμενο μέλος να μείνει για λίγο παρατηρητής. Στο τέλος του «role playing», επικοινωνούμε ο ένας στον άλλον ποιο προσωπικό μας χαρακτηριστικό αγγίχτηκε, όποια σκέψη ή συναίσθημα πιθανά δεν επικοινωνήσαμε και κάποια συμπεράσματα για τη δυσκολία που παρουσιάστηκε και πιθανότατα λύθηκε στη διάρκεια του «ψυχοδράματος». Η δυναμική που αναπτύσσεται είναι τεράστια και τα συμπεράσματα πολύτιμα.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των μελών, στο εργαστήριο ζωής - οικογένειας νιώθουν ότι «ανήκουν» και «υπάρχουν» σαν σημαντικά μέλη μιας οικογένειας, όπου βιώνοντας την αγάπη χωρίς όρους, νιώθουν σαν «μια γροθιά» (ένας για όλους και όλοι για έναν) και δεν φοβούνται να δοκιμάσουν κάποιες αλλαγές, γιατί κανείς δεν θα τους κρίνει, συγκρίνει, απορρίψει. Επειδή, λοιπόν, έχει γίνει στο εργαστήριο κάποια ποιοτική αλλαγή, η αλλαγή που ακολουθεί στο σπίτι, στη σχέση των μελών ή στην ερωτική σχέση ή στη δουλειά κτλ. φαίνεται σαν «μαγική». Διότι το άτομο την εκπέμπει και δεν προκαλεί πια αρνητικές συμπεριφορές εκ μέρους των άλλων.
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ: ΠΩΣ Η ΚΑΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΧΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Τα παιδιά δεν νιώθουν άσχημα, επειδή οι γονείς είναι χωρισμένοι. Νιώθουν να διχάζονται, να χάνουν τις βάσεις τους, επειδή οι γονείς τους είναι σε σύγκρουση, ή σε εκδίκηση. Αυτό το νιώθουν όλα τα παιδιά, χωρισμένων γονιών και μη, που οι γονείς τους τα χρησιμοποιούν σαν πεδίο της σύγκρουσης που υπάρχει μεταξύ τους. Ακριβώς τότε τα διδάσκουμε τη χωριστικότητα και όχι επειδή χωρίζουμε. Κι αυτά μιμούμενα τις συμπεριφορές μας ξεχνούν σύντομα την αίσθηση της ενότητας που έφεραν με τη γέννησή τους. Ενότητα δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε μαζί, αν δεν θέλουμε, δεν σημαίνει ότι πρέπει πάντα να συμφωνούμε. Σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε διαφορετικές απόψεις, αλλά δεν είμαστε ο ένας εναντίον του άλλου.
Αυτά που κάνουμε, που νιώθουμε, που λέμε δεν έχουν σχέση με τα γεγονότα και τις καταστάσεις που ζούμε. Έχουν σχέση με αυτό που είμαστε. Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαστε ταπεινοί και ανοιχτοί στη δύσκολη στιγμή, για να δεχτούμε ότι εκτός από ωραία πράγματα κάνουμε και λάθη. Μέχρι να απαλλαγούμε από τους θυμούς μας, χρειάζεται να μην επενδύουμε στις σχέσεις μας, ιδίως με τα παιδιά μας, τις διαφορές ή τις αντιπάθειές μας που μπορεί και να είναι πολύ βαθιές.
Το παιδί, ο πολύτιμος θησαυρός μας, κλονίζεται, όταν ο ένας γονιός κατηγορεί τον άλλο. Χάνει την εμπιστοσύνη του και στους δύο γονείς και στον εαυτό του. Και για να είμαι ειλικρινής, από κει που μας θαύμαζε, νιώθει σαν να μην έχει κανέναν. Ενώ, όταν οδηγηθούμε εμείς, τα οδηγούμε και αυτά να βιώνουν ότι είμαστε ένα, είμαστε μαζί, σε οποιαδήποτε κατάσταση. Και τότε νιώθουν άτρωτα και ότι στ’ αλήθεια τα αγαπάμε.
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ: ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
Παίζοντας δημιουργικά, συναγωνιστικά παιχνίδια, με παραμύθια, μουσική, ζωγραφική, παντομίμες, θέατρο κτλ. τα παιδιά αναγνωρίζουν με αποδοχή και αγάπη κάποια χαρακτηριστικά τους που τα διευκολύνουν ή τα δυσκολεύουν στις σχέσεις τους στην οικογένεια, το σχολείο, τις φιλίες. Τα παιδιά γνωρίζουν και ασκούν τις αρχές της εμπάθησης, της αποδοχής και της αγάπης. Κι αυτό είναι το δώρο που κάνουν στους γονείς καθημερινά στο σπίτι και σε εμάς στο σεμινάριο.
Τα ενθαρρύνουμε:
-να είναι ανεξάρτητα, εξηγώντας τους ότι κάθε δικαίωμα ακολουθείται
από κάποιες υποχρεώσεις.
-να νιώθουν το σώμα τους και τις ανάγκες του χρησιμοποιώντας
τεχνικές χαλάρωσης, την αναπνοή και συζητήσεις για την υγεία και
την υγιεινή του σώματος.
-να ανακαλύπτουν τα ταλέντα τους.
-να έρχονται σε επαφή με τη φύση και το περιβάλλον.
Στο τέλος της ημέρας συναντιόμαστε με τους γονείς, όπου συμβουλευτικά προτείνουμε κάποιες εναλλακτικές λύσεις με στόχο τη βελτίωση των σχέσεών τους με τα παιδιά, βασιζόμενοι πάντα στα χαρακτηριστικά των παιδιών αλλά και των γονιών.
Αυτή η ομάδα απευθύνεται σε παιδιά 6-12 ετών.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ: Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ
Η εποχή της εφηβείας είναι μια περίοδος μεγάλων αλλαγών στο σώμα του ανθρώπου. Γι’ αυτό είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για πολλές αλλαγές στο ψυχολογικό επίπεδο. Αν δεν ζήσουμε συνειδητά την εφηβεία την εποχή που το προβλέπει η φύση, τότε μπορεί να εμφανιστεί η ανάγκη να τη ζήσουμε αργότερα, όταν θα είμαστε νέοι, ενήλικες, μεσήλικες, ηλικιωμένοι. Η εφηβεία είναι μια φάση της ζωής μας, όπως τα παιδικά μας χρόνια ή τα χρόνια της ενηλικίωσης. Δεν είναι αρρώστια. Επωφελούμαστε από αυτή τη φάση αλλαγών, για να ζήσουμε συνειδητά την εφηβεία, να την αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε στις υπόλοιπες φάσεις της ζωής μας πραγματοποιώντας τα όνειρά μας, τις επιθυμίες μας.
Εκτός από τα συγκεκριμένα παιχνίδια της μεθόδου μας και τα δημιουργικά παιχνίδια που οι ίδιοι οι έφηβοι μας προτείνουν (εκδρομές, παρακολούθηση μιας ταινίας κτλ), συζητούμε μαζί τους θέματα που πιθανόν τους απασχολούν, όπως ναρκωτικά, αλκοόλ, νευρωσική βουλιμία, διαζύγιο γονιών κτλ)
Η ομάδα αυτή απευθύνεται σε εφήβους 13-17 ετών.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΩΝ
«Ο σημερινός άνθρωπος δεν ξέρει να τρώει και να πίνει καλά, δεν ξέρει να εργάζεται, να μεθάει, να ερωτεύεται καλά, μα το σπουδαιότερο δεν ξέρει να αγωνίζεται καλά… Κι επειδή αυτά είναι τα εργαλεία του, γι’ αυτό δεν μπορεί αργότερα να εκτελέσει το έργο της κάθε επόμενης ηλικίας του… δεν μπορεί να εκτελέσει την αποστολή του… Αντί να χρησιμοποιήσει, κάνει κατάχρηση. Κι από την κατάχρηση, για να ισορροπήσει, περνά στη στέρηση… Η κατάχρηση και η στέρηση δημιουργούν κι οι δυο τους μεγάλη αταξία… Κι η αταξία εκφράζεται στη συνείδηση σαν ανικανοποίητο… Με την κατάχρηση νιώθει την ίδια πείνα όπως και με τη στέρηση. Γι’ αυτό συνεχίζουμε την κατάχρηση όλο και πιο πολύ… Την ικανοποίηση, λοιπόν, ή την αίσθηση του χορτάσματος τη δίνει μόνο η σωστή χρήση… Αλλά ο πολιτισμός που έχει σαν υπεραξία την ποσότητα… τον οδηγεί στην κατάχρηση…
Οι φυσικές πράξεις, είναι η μύηση του νέου στις μυστικές εμπειρίες του φαγητού, του ποτού, της εργασίας, του ύπνου, του έρωτα και του αγώνα. Κάθε ουσιαστική παιδεία είναι μύηση. …Και αφού μάθει πως είναι ξεχωριστή φυσική ενότητα, στη συνέχεια πρέπει να μάθει ότι είναι ενωμένος με όλα όσα είναι έξω από αυτόν, ότι αποτελεί ΕΝΑ μαζί με αυτά κι ότι μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει και να αναπτυχθεί – μαζί τους δηλαδή … Όταν καταργούμε τις αντιθέσεις, όταν τους ζητάμε να συνεργαστούν με αυτό στο οποίο αντιτίθενται … Αυτό είναι ο αγώνας, η αναμέτρηση».
Κώστας Φωτεινός «Ο Οδυσσέας δεν Ταξίδεψε Ποτέ»
Ραψωδία β΄- Κεφ. Β΄
Σε αυτό το εργαστήριο γίνονται συζητήσεις και βιώματα που αφορούν στα συγκεκριμένα θέματα που απασχολούν τους νέους αυτής της ηλικίας (σπουδές, ερωτικές σχέσεις, εργασία, οικογένεια, όνειρα για το μέλλον τους).
Αυτή η ομάδα απευθύνεται σε νέους από 18-25 ετών.
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
Στον πολιτισμό που ζούμε η τρίτη ηλικία θεωρείται ότι αφορά άτομα που έχουν «ξοφλήσει». Υπάρχει η αντίληψη ότι ο κόσμος ανήκει στον λευκό, ενήλικα, άντρα. Οι γυναίκες τα παιδιά και οι γέροντες θεωρούνται αδύναμοι, ανήμποροι, ανεπαρκείς, ακατάλληλοι. Με αυτό τον τρόπο εκφράζεται η πιο υλιστική άποψη για τη ζωή. Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν πολλοί που βλέπουν την «άλλη όψη» των πραγμάτων. Και, ευτυχώς, που υπάρχουν και οι γέροντες και οι γυναίκες και τα παιδιά γιατί μέσα από αυτήν τη λεγόμενη «αδυναμία» μπορούν να πλησιάσουν το αόρατο μέρος. Όταν αυτές οι δυο όψεις συνεργάζονται, τότε το αποτέλεσμα πλησιάζει το ιδανικό. Το ένα μέρος χωρίς το άλλο είναι ατελές.
Συνεπώς, έχουμε απόλυτη ανάγκη από τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, έχουμε ανάγκη τη σοφία τους (βεβαίως δεν είναι όλοι οι γέροντες σοφοί), την πείρα τους, την ανημποριά τους, για να μάθουμε να δεχόμαστε τα πράγματα όπως έρχονται και όχι μόνο όπως οι παγιωμένες μας εικόνες για τη ζωή μάς οδηγούν. (λόγου χάρη «πρέπει να είμαι δυνατός», «Θέλω να τα καταφέρνω όλα», «Είναι μειωτικό να χρειάζομαι βοήθεια».
Στην διάρκεια των τριάντα χρόνων στο Καφέ Σχολειό, είχαμε την ευκαιρία να αποκτήσουμε εμπειρίες για τη ζωή των ανθρώπων που ανήκουν στην τρίτη ηλικία Οι εμπειρίες αυτές μας έδειξαν πως όλοι μπορούμε να έχουμε ενδιαφέροντα και ασχολίες, να είμαστε χαρούμενοι και δραστήριοι κι αν ξεχνάμε λίγο ή πολύ, ε…και τι πειράζει! Ας δεχτούμε με αγάπη τον καινούριο μας εαυτό. Κάποιο λόγο έχουν αυτές οι αλλαγές.
Ανταλλάσσουμε τις εμπειρίες μας, κερνάμε τσάι και κουβεντιάζουμε θέματα που μας απασχολούν (δημιουργικότητα, μοναξιά, οικογενειακές σχέσεις).
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Ή
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΜΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
«Ο Έρωτας είχε ερωτευτεί μια κόρη που τη λέγανε Ψυχή. Θεός αυτός, θνητή εκείνη. Πώς να ζήσουν μαζί; Την απήγαγε, την πήγε σ’ έναν έρημο τόπο και την έκρυψε εκεί. Και πήγαινε και την έβλεπε. Κι έφευγε και πάλι ξαναρχόταν. Κι όσο τη γνώριζε, τόσο πιο πολύ την αγαπούσε. Επειδή, όμως, ήταν θνητή, κάποτε θα έπρεπε να χωρίσουν. Δεν το άντεχε αυτό ο Έρωτας. Γι’ αυτό πήγε στον Δία πρόσπεσε και τον παρακάλεσε να κάνει την Ψυχή αθάνατη. Όταν ο Δίας είδε την τόση του αγάπη, δέχτηκε και έκανε την Ψυχή αθάνατη. Κι έτσι παντρεύτηκαν!»
Κώστας Φωτεινός«Μεταφυσική Ανάπτυξη του Ανθρώπου»
Α΄τόμος σελ. 222
Σε αυτό το σεμινάριο τραγουδάμε καντάδες κάτω από το παράθυρο της ψυχής με κιθάρες και βιολιά. Τη σαγηνεύουμε με λουλούδια και γλυκόλογα, για να ρίξει τη σκάλα ν’ ανεβούμε και να την απαγάγουμε!
Παρακαλάμε και ζητάμε από τον Θεό πατέρα μας να ενωθούμε για να ζήσουμε στην αιωνιότητα μαζί της . . . και τότε γίνεται η ψυχή αθάνατη, ενωνόμαστε και ζούμε εμείς καλά κι όλοι καλύτερα!!!
Προσπαθούμε να «κατακτήσουμε» την ψυχή μας από την αρχή με διαλογισμό, παιχνίδι, βιώματα, χορό, ασκήσεις και να γνωρίσουμε τη μέγιστη κι ελάχιστη λειτουργία μας για την αγάπη και τον έρωτα. Όπως είναι τα δακτυλικά μας αποτυπώματα μοναδικά, τόσο μοναδικοί είμαστε σαν προσωπικότητες και κατά συνέπεια σαν ερωτικές προσωπικότητες. Αυτό το διήμερο ερχόμαστε σε συνειδητή επαφή με αυτήν τη μοναδικότητά μας διερευνώντας τις εικόνες που έχουμε για τη σχέση των γονιών μας, για το ρόλο του άντρα και της γυναίκας. Μέσα από αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία εντοπίζουμε την ερωτική μας ταυτότητα.
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ: ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥΣ
Υπάρχουν τα όνειρα που βλέπουμε όταν κοιμόμαστε και υπάρχουν και τα «ξυπνητά» όνειρα. Και τα δύο είναι πολύ σημαντικές ανθρώπινες λειτουργίες.
Τα όνειρα είναι το εργαστήριο του μέλλοντος. Είναι μια ικανότητα που, αν δεν την έχουμε, πρέπει να την αναπτύξουμε. Ζούμε σήμερα αυτό που κάποτε ονειρευτήκαμε. Αύριο θα ζήσουμε αυτό που ονειρευόμαστε σήμερα. Αν αυτό το συνειδητοποιήσουμε, ίσως καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η μόνη μας δουλειά είναι να ονειρευόμαστε! Οι δημιουργικές δυνάμεις του σύμπαντος περιμένουν τα όνειρά μας, για να τα εκπληρώσουν. Αρκεί να τους δώσουμε τα «αρχιτεκτονικά» σχέδια με εικόνες, λέξεις, συναισθήματα.
Τα όνειρα είναι μια αλογόκριτη έκφραση πόνων, παραπόνων, αγωνιών, αναγκών αλλά και χαράς κι ευδαιμονίας. Αποκαλύπτουν αυτά που η λογική και οι φόβοι μας κρύβουν, γιατί μας τρομάζουν πολύ. Αν δεν μπορούμε να ονειρευτούμε, δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε. Όλα τα παιδιά ονειρεύονται, δημιουργούν, φαντάζονται, πλάθουν έναν κόσμο δικό τους ιδανικό, που για κείνα και για όσους μπορούν να «δουν» πέρα από την πολύ πυκνή ύλη, είναι απόλυτα πραγματικός. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επιστρέψουμε.
Η γλώσσα του ονείρου είναι συμβολική. Στο Καφέ-Σχολειό την αποσυμβολίζουμε με τον ίδιο τρόπο που αποσυμβολίζουμε τις αναμνήσεις της παιδικής μας ηλικίας.
Υπάρχουν πολλών ειδών όνειρα (ψυχολογικά, προφητικά, κτλ) και τα διερευνούμε το καθένα ξεχωριστά.
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ:Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ‘50,
΄H ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΩ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΜΟΥ ΖΩΗ
Είστε γύρω στα πενήντα και νιώθετε κάτι να σας αναστατώνει από τα βάθη της ύπαρξής σας; Βλέπετε τη ζωή να κυλά και εσείς να μην βρίσκετε κανένα νόημα σε όλα τα «θαυμαστά» που μέχρι στιγμής κάνατε; Η δουλειά δεν σας λέει πια και σπουδαία πράγματα, τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και έχουν πάρει το δρόμο τους, η σχέση σας με τον/την σύζυγο/σύντροφο έχει χάσει το ενδιαφέρον της ή είστε μόνος και θέλετε να φτιάξετε μια σχέση; Θέλετε να κάνετε κάτι αλλά δεν ξέρετε τι;
Νιώθετε ότι τα «γεράματα» δεν είναι και πολύ μακριά, βλέπετε το σώμα σας να αλλάζει, οι δυνάμεις σας να μην είναι όπως παλιά, και μια καταθλιψούλα να σας χτυπάει την πόρτα; Έχετε απορρίψει το παρελθόν αλλά δεν μπορείτε να σχεδιάσετε ένα καινούργιο μέλλον; Αναρωτιέστε πού πήγαν τα όνειρα που κάνατε όταν ήσασταν νέοι; Αυτό ήταν;
Όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα!
Η ζωή, για όσους το επιθυμούν, μπορεί να ξεκινάει στα πενήντα και να είναι πραγματική ζωή. Μπορεί να είναι πραγματική επιλογή δική μας, αρκεί να σταθούμε και να την ξαναδούμε από την αρχή σαν μια δεύτερη ευκαιρία για ανάπτυξη, μια συνειδητή επιλογή, μια αναγέννηση για μια διαφορετική πορεία.
Σίγουρο είναι ότι γεννιόμαστε μια φορά, αλλά εξίσου σίγουρο είναι ότι μπορούμε να ξαναγεννιόμαστε, μόνοι μας πια, αργότερα, στην ίδια ζωή, κι αυτές οι γέννες μπορούν να είναι το ίδιο σημαντικές με την πρώτη.
Αν κάπου σας αγγίζουν αυτές οι σκέψεις, ελάτε να τα πούμε! Κι έχουμε να πούμε πολλά κι ενδιαφέροντα, όλα αυτά που δεν ξέραμε μέχρι τώρα και μας οδήγησαν σε αυτό το ευλογημένο, φαινομενικό αδιέξοδο.
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ: ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΩ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ;
Ή ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑ;
Περί επαγγελματικής δραστηριότητας – ταυτότητας ο λόγος.
Επάγγελμα ονομάζουμε συνήθως τη δραστηριότητα που μας επιτρέπει να κερδίζουμε τα αγαθά και τις υπηρεσίες που μας είναι απαραίτητες για να ζήσουμε, δίνοντας ένα κομμάτι από τη ζωή μας, από τη ζωτική μας ενέργεια. Θα μπορούσε όμως να είναι και μία δημιουργική δραστηριότητα που μας δίνει χαρά, που μας κάνει να νιώθουμε ότι έχουμε κάποια αποστολή στη ζωή μας. Και σαν αποτέλεσμα, να έχουμε όσα χρήματα μάς είναι απαραίτητα, για να ικανοποιούμε όλα τα όνειρα της ζωής μας.
Είναι συνεπώς σημαντικό να γνωρίζουμε πώς λειτουργούμε και σε αυτήν τη θεματολογία. Είτε είστε νέος στο ξεκίνημα της ζωής σας είτε μεγαλύτερος και θέλετε να κάνετε μια αλλαγή στην επαγγελματική σας πορεία χρειάζεται να γνωρίζετε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σας σαν άνθρωπος, τα ενδιαφέροντά σας, τις αγάπες σας και το τι θέλετε να κάνετε με αυτά. Και επιπλέον να γνωρίζετε ποιο είναι το σύγχρονο περιβάλλον που θα κινηθείτε.
Ίσως έχουμε διαμορφώσει μια εικόνα για το εργασιακό περιβάλλον που δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα. Πάμε να συνεργαστούμε σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη κατάσταση, με όρους που διαμορφώθηκαν στο παρελθόν. Οι συνθήκες της αγοράς, επειδή μεταβάλλονται γρήγορα, μοιάζουν να είναι δύσκολες. Εάν χρησιμοποιήσουμε αυτήν την περίοδο κρίσης σαν μια φάση αλλαγών και την χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας, τότε η επιβίωση στο άμεσο μέλλον είναι σίγουρη και εξαρτάται μόνο από μας και από το πώς θα διαχειριστούμε το δυναμικό μας. Συνεπώς, πρέπει να ξέρουμε ποιοι είμαστε, ποια είναι τα ταλέντα μας, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας, για να είμαστε δυνατοί και ικανοί να αντιμετωπίσουμε τη νέα εργασιακή πρόκληση.
ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
Η γνώση και η εμπειρία των στελεχών του Καφέ Σχολειού καθώς και η αυξανόμενη, μέσα στις συνθήκες της τρέχουσας κρίσης, ανάγκη των ανθρώπων για πιο εύκολη, γρήγορη, ουσιαστική και αποτελεσματική επικοινωνία, οδήγησε στη διαμόρφωση ενός Ειδικού Επαγγελματικού Προγράμματος που
απευθύνεται σε Επιχειρηματίες, Διευθυντές Επιχειρήσεων, και Διευθυντικά Στελέχη Δημοσίων και Ιδιωτικών Εταιριών αλλά και σε όλους τους εργαζόμενους οποιασδήποτε βαθμίδας
προσφέρει τα γνωστικά εργαλεία και τις τεχνικές επικοινωνίας για προσωπική και εταιρική ανάπτυξη
στοχεύει στην εκπαίδευση των στελεχών, ώστε να επιτυγχάνουν πιο παραγωγική συνδιαλλαγή με τους υφισταμένους τους, πιο ανθρώπινες συνθήκες συνεργασίας και μεγαλύτερη παραγωγικότητα
επιτυγχάνει την ατομική προσωπική ανάπτυξη μέσα στα πλαίσια μιας εργασιακής ομάδας. Διαφυλάσσει τα προσωπικά δεδομένα των συμμετεχόντων, με ένα συνδυασμό ατομικών συναντήσεων για τη διάγνωση των χαρακτηριστικών του καθενός και ομαδικής βιωματικής εκπαίδευσης. Έτσι αποκαλύπτεται ο τρόπος με τον οποίο διευκολύνει ή δυσκολεύει ο καθένας τη λειτουργία της ομάδας, ώστε να υλοποιούνται ευκολότερα οι εταιρικοί στόχοι.
ΣΕΙΡΑ ΜΙΚΡΩΝ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ:
- Γιατί μου τυχαίνει ο ίδιος τύπος συντρόφου;
Είναι όλοι οι άντρες ίδιοι; Είναι όλες οι γυναίκες ίδιες;
- Οι δύο όψεις της μοναξιάς.
Η μοναξιά και πώς να την αξιοποιήσω.
Η μοναξιά και πώς την προκαλώ.
- Το μυστικό του επιτυχημένου επαγγελματία.
Γιατί δεν είμαι ευχαριστημένος από τη δουλειά μου;
Γιατί έχω παράπονα από τον προϊστάμενό μου και από τους
συναδέλφους μου;
Γιατί δεν βρίσκω δουλειά;
Τι δουλειά να κάνω, για να είμαι επιτυχημένος;
Πώς θα μπορούσα με τα λίγα χρήματα που κερδίζω να ικανοποιώ όλες
μου τις ανάγκες και να νιώθω πλούσιος;
- Αναγκαστικές συμβιώσεις
Πώς θα μπορούσα να ζω καλύτερα με κάποιους ανθρώπους που αναγκάζομαι να συμβιώνω (πεθερικά, συμφοιτητές, επαρχιώτες κτλ).
Δεν έχω καλή σχέση με τα πεθερικά μου. Πώς θα μπορούσα να περνάω καλύτερα μαζί τους;
- Εκπαίδευση στη μη-βίαιη παιδεία, στα συναγωνιστικά παιχνίδια (παιχνίδια χωρίς χαμένους).
Για γονείς, νηπιαγωγούς και δασκάλους
|
